Sqweez Animal

มีมุขตลกเจ็บ ๆ ของช่างภาพเีกี่ยวกับความเป็นมืออาชีพ
“ผมสามารถถ่ายกรุงเทพฯ ให้สวยได้”
ช่างหัวฝรั่งมัน บางกอกอาจมีมุมสวย ๆ ได้จริงโดยปราศจากเลนส์
หรือคุณอาจจะคิด ให้ตายสิ มันยากนะโ้ว้ย
ไม่ว่าจะพิจารณาในแง่ของชาวพุทธ หรือการเมืองวุ่นวาย
นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นอยู่ดี

ชีวิตหลังเลิกงานของคนเมือง ๆ ที่ไม่ได้มีเพียงแค่ความศิวิิไลส์
มันมีทั้งบุหรี่ที่สูบหมดมวนเร็วจัง ภาพคุณนั่งกัดเล็บโดยไม่รู้ตัว
ความเพลิดเพลินจากการนั่งเปิดดูสมุดหน้าเหลือง
หรือแม้แต่การดื่มวอดก้าเป็นนิทานก่อนนอน

Sqweez Animal วงกรุงเทพฯ ซึ่งออก EP ตัวแรก
ฉันไม่เหงา / อาจยังไม่สาย แต่นั่นมันสมัย 3 ปีที่แล้ว
หลาย ๆ คนอาจคิดว่า แม้ง เล่นตัวจังวงนี้
อีกทั้งต้องทุกข์ทนกับข่าวลือและข่าวดีอยู่เรื่อย ๆ
ถึง อัลบั้มเต็ม อาจยังไม่สาย
แต่ก็ยังคงเลื่อนไปเลื่อนมาจนเราคิดว่า
อัลบั้มน่าจะชื่อว่า อาจยังไม่ขาย

EP ชุดที่สอง เริ่มใหม่ ก็ปรากฎตัวออกมาก่อน
แทรคเดียวกันที่ทำให้คนฟังทั้งประหลาดใจ
และตาลุกวาวกับความละเมียดละไมของเพลง
ปลายปีก็เข้าชิง FAT Awards ปีล่าสุดในสาขาเพลงยอดเยี่ยมแห่งปี
ซึ่งเสียรางวัลให้กับ จูบ ของ Jet’seter (ได้งั้ย?)

แม้จะเรียกเต็มปากเต็มคำไม่ได้ว่านี่เป็นงานโลไฟทุกกะเบียดนิ้ว
แต่น่าแปลกที่ผลลัพทธ์กลับตอบสนองวัฒธรรมโลไฟได้อย่างไม่ขัดเขิน
ทั้ง 15 แทรคในเดบิวท์อัลบั้มจึงกลายเป็นการเล่าขาน
เรื่องรัก ๆ ในท่วงท่าและจังหวะของนิทานพื้นบ้านปรัมปรา

สาวหลายคนอาจติดใจอารมณ์เหงา ๆ แบบเพลงจมน้ำตาย
ซิงเกิลซึม ๆ นับจาก ฉันไม่เหงา, อาจยังไม่สาย ไปจนถึง Let’s Cry
แต่ในอัลบั้มยังมีแทรคเจ๋ง ๆ อีกเยอะ
ทั้งหมดเป็นส่วนผสมที่หายากเหลือเกินในบรรยากาศทึบ ๆ ของกรุงเทพฯ เสียงกีตาร์โปร่งที่บาดเจ็บจากนิ้วโป้งบวมและช้ำเลือดของวิน
อาการเมาค้างจากการแฮงค์เอ้าท์ตลอดสุดสัปดาห์ของสิงห์
ซึ่งทั้งคู่เข้ากันดีเหลือเชื่อกับซินท์มึน ๆ งง ๆ ของโต้ง (Save The Last Piece)

ขณะที่ปารีสของ AIR นั้นต่างลิบลับจากปารีสของฝรั่งเศส
งานของ Sqweez Animal จะเปิดโอกาสงาม ๆ
ให้คุณได้เดินหลงทางในกรุงเทพฯ อย่างสบายใจสักครั้ง
ไม่ต้องห่วง เราอนุญาติให้คุณพกซาวด์แทรค Lost In Translation ไปด้วย

Some photographers think they have the best joke ever. “I’m professional. I can take the beautiful photo out of Bangkok scenery.” We all know that the Buddhist charm or even the political-deadlock issue is not actually the point of consideration here. It’s still a lot easier to think of taking its photos than living there. Beyond the office-houred life, there is not only the innovation and modernism. Life in the big city also depends on the burning-too-fast cigarette and the bedtime vodga.

Sqweez Animal is the Bangkok band, who previously released 2 EPs (I’m Not Lonely and Restart), sings and plays the type of melancholic indie. The first impression is the songs like I’m Not Lonely and Not Too Late grow out of the lo-fi music culture. Strangly it seems these silly love songs are depicted as the mysterious fable.

Girls might be too ready to fall for its drowning sound. But there’s a lot more in the 3-yrs-worth-waiting debut album, Not Too Late. It comes to life with the sharply-strummed guitar by the duo’s swollen bruised thumb and fits together with the slicely-fuddled Synth.

Here it is the real good chance for you to blissfully get lost in the city life of Bangkok.

*Sorry for my english.

Win Siriwong (Vocal, Guitar) / วิน ศิริวงศ์ (ร้องนำ, กีตาร์)
Singha (Bass) / สิงห์ ประชาธิป มุสิกพงษ์ (เบส)
Math (Drums) / มาตรชัย มะกรูดทอง (Groove Riders กลอง)
Tong (Producer) / มณเฑียร แก้วกำเนิด (Save Da Last Piece โปรดิวเซอร์)

Myspace / 4 Tracks / 3 Videos /

ขอขอบคุณ SpicyDisc ที่เอื้อเฟื้อภาพและเพลงตัวอย่าง ครึ่งสายตา ให้มาใช้ในบล็อคโดยไม่ได้รับการอนุญาติ
สำหรับคนที่ยังไม่มีอัลบั้มเก็บไว้
สามารถหาซื้อได้แล้วตั้งแต่ 28 กุมพาพันธ์ที่ผ่านมา
ราคา 189 บาท

Check out their Myspace,
those 4 tracks include the new single, Love Never Lies.
If you interested to buy an album,
please visit their label website SpicyDisc.
BTW It’s such an awkward feeling to mention
about buying the cd here on my blog.